WFRP
Magia w WFRP

Stompadriver nadesłał artykuł: Nadszedł wreszcie ten długo oczekiwany moment i druga edycja WFRP stała się faktem.  Jak naucza wszechmocny Tzeentch: wszystko z czasem się zmienia  zmiany nie mogły więc również ominąć starego, dobrego "młotka". Chciałbym podzielić się swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi magii i czarów w nowej edycji WFRP.

Rozdział dotyczący magii jest jednym z tych różniących się najbardziej od swego odpowiednika w poprzedniej edycji. Po raz pierwszy opisano dokładniej naturę magii, jej powiązanie z czystym Chaosem, a także kolory poszczególnych wiatrów magii, z których to czarodzieje czerpią moc. Pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy jest podział magii na dwa rodzaje: tę płynącą od bogów i tajemną, dostępną dla czarodziejów. Zaklęcia czarodziejów są potężniejsze i dysponują oni większą ich liczbą. Stary system punktów magii zastąpiono czymś z grubsza przypominającym system rzucania czarów w WFB. Czarodzieje i kapłani mogą teraz miotać zaklęciami na lewo i prawo bez ograniczeń, choć łączy się to z pewnym ryzykiem, ale o tym za chwilę. Każdy czar ma swój określony poziom trudności  by zaklęcie zadziałało należy uzyskać wynik wyższy niż poziom trudności. Czarodziej ma do dyspozycji tyle kostek K10 ile wynosi wartość jego cechy Magia. Dodatkowo może posiłkować się składnikami materialnymi i odpowiednimi umiejętnościami by zwiększyć swe szanse na udane zaklęcie. Wszystko jest tu proste, łatwe i przyjemne. Ale do czasu. Na nierozważnych osobników, którzy będą nadużywać mocy bez potrzeby czeka niemiła niespodzianka  przekleństwo Tzeencha. Nie będę się tu nad nim rozpisywał, wystarczy jednak wiedzieć, że im częściej czarodziej rzuca czary i im więcej używa do nich kości, tym większe prawdopodobieństwo manifestacji Chaosu. Kapłani nie ryzykują aż tak bardzo. Ich czary są darami bogów i dzięki temu są chronieni przed najgorszym wpływem Aethyru, ale i oni są narażeni na boski gniew, gdy staja się w swych prośbach zbyt natarczywi. 
Gracz pragnący poprowadzić postać czarodzieja ma do wyboru dość dużą liczbę zaklęć. Najprostszą formą magii jest tak zwana Magia poślednia (Petty Magic). Zawierają się w niej trzy listy czarów (dla kapłanów, dla czarodziejów i guślarzy). Magia prosta (Lesser Magic) to zbiór ośmiu czarów, ale każdego z nich trzeba się nauczyć z osobna. Kwintesencją potęgi magicznej są jednak Tradycje Tajemne (Arcane Lores), powiązane z poszczególnymi kolorami wiatrów magii i kapitułami magicznymi w Altdorfie (tutaj też wyraźnie widać podobieństwo do WFB  Tradycje są już znane graczom warhammera figurkowego, np. Lore of Life, Lore of Metal itp. Co więcej, niektóre czary maja bardzo podobne działanie). Każda z Tradycji posiada własną listę czarów i przyporządkowaną jej umiejętność. Dla lubiących zgłębiać tajemnice nie przeznaczone dla ludzi, autorzy podręcznika przygotowali dwie niespodzianki. Czarnoksiężnicy mogą teraz zgłębiać tajniki Nekromancji i Inkantacji Chaosu, choć wiąże się to z o wiele większym ryzykiem wystąpienia Przekleństwa Tzeentcha i przeróżnymi chorobami zawodowymi. 

Kolejna cześć rozdziału o Magii jest przeznaczona dla kapłanów. Są tam listy czarów przyporządkowane poszczególnym bogom Starego Świata  jest ich jednak mniej i nie są tak potężne jak te z arsenału czarodzieja. Koniec rozdziału to krótki opis magii rytualnej (czyli przepotężnych inkantacji do których potrzeba wiele osób i przedziwnych składników materialnych) i magicznych przedmiotów (na całe szczęście bardzo rzadkich i obdarzonych niepowtarzalną historią. Nie ma tu mieczy +1 :)). 

Choć z początku byłem nastawiony do zmian dość sceptycznie to musze jednak przyznać, że im dłużej się temu wszystkiemu przyglądam tym bardziej mi się podoba. Poprzez możliwość rzucania nieograniczonej liczby czarów dziennie czarodzieje i kapłani stali się niesamowicie potężni, choć ta potęga może mięć niezwykle bolesne konsekwencje. Jest ona po części równoważona odpowiednim doborem zaklęć w każdej z Tradycji. Żaden czarodziej nie potrafi wszystkiego i nie jest wszechmocny. Prostota nie zabiła tu bynajmniej klimatu, wręcz przeciwnie  czary są bardzo, "staroświatowe" i jest ich naprawdę dużo. Samo rzucanie czarów jest teraz banalnie proste, co wcale nie oznacza, że nieciekawe, szczególnie wtedy, gdy zauważy to Tzeentch :). Konkretne listy czarów podporządkowane Tradycjom (za wyjątkiem Magii prostej czarodziej ma automatycznie dostęp do wszystkich czarów z danej listy) sprawią, że wreszcie postacie czarodziejów będą się różnić nie tylko imieniem i nazwiskiem. Pewnym minusem jest to, iż można poświecić się tylko jednej Tradycji tajemnej, tak więc należy starannie przemyśleć swój wybór, choć w świetle tego co napisałem powyżej może to być równie dobrze plus. Pozytywną sprawą jest za to ujednolicanie przez autorów świata gry  wreszcie widać, że Stary Świat z WFB i WFRP to samo miejsce, choć moim skromnym zdaniem dopasowywać powinno się bitewniaka do gry fabularnej, a nie odwrotnie. Ogólna ocena rozdziału o magii 8/10. Nie mogę się już doczekać kiedy mój kapłan Ulryka powędruje po bezdrożach Imperium :). 
Każdy, kto przeczyta podręcznik zauważy od razu, że polizałem tu tylko czubek góry lodowej i Magia kryje w sobie jeszcze wiele tajemnic, których zgłębienie pozostawiam już wam.

Stompadriver